Gerekliliğin kıskancındaki gereklilik(lerin) ilgisi

El çekmek gerek dünyanın sahte işlerinden. Çekmek gerek ki verebilelim dünyaya, insanlara, hayata yararlanabilecekleri bir söz, bir yazı, bir fikir ya da bir ideoloji, felsefe... Zamanın içinde bulunduğu aldatmaca, yanılsamalarla birlikte o kadar tatlı görünür insana ve o kadar tutuşturur ki içinizi, bağlanmamak mümkün değildir. Bu da yetmezmiş gibi bir gün gelir merakınız ele geçirebilir sizi. Oysa merak yarardan çok zarar vermiştir insana her zaman. Merakınızın önüne geçmek başlarda çok zor olabilir, kendine zarar veren ya da kötü alışkanlıkları olan-tırnak yemek gibi- bir çocuğun eline çorap geçirilmesi gibi bir yol bulmalısınız, eliniz bir şeyler yapmalı, zihninizi bir şeyler bağlamalısınız. Zincire vurulmaya karşı olsanız bile bir defa için belki de zincire vurmalısınız elinizi, zihninizi, kendinizi..

Hiçbir şeyden karşılık beklememek gerek. Ne verdiğimiz emekten, alın terinden ne de kendimizce iyi niyetimizden. Gerek ki daha üretken olalım dünya için, insanlar için ve onlarda daha önyargısız olsunlar, daha içten olsunlar, daha sıcak, daha samimi bir dünya da ''karşılık'' baskısından ezilmemek adına..

Susmak, düşünmek, gitmek gere bazen. Çünkü istenilen budur sizden, ya da belki doğru olan budur.



(Belki çok anlamsız şeyler yazıyorum belki sizin umrunuzda değil bunlar ya da siz bunların kitabını yazmış, uzmanlaşmış olabilirsiniz ama benim yazmam gerekiyordu. Yazdım ve siz bilmem kaç milyonuncu kez okudunuz. Bir şey kaybetmediniz, önünüze bakmaya devam ediyorsunuz yine..)