Simsiyah gecenin koynundayım, yapayalnız...

12 yıl olmuş, ölüm herkesi öldüremiyor ne yazık ki.. Bedenen ölmek ölümse, hepimiz bir gün öleceğiz. Bu kaçınılmaz son, şüphesiz. Vücud belli bir zaman sonra hücrelerini yenileyemez hale geliyor ve fiziksel ölüm oluyor. Dini ya da tıbbi açıklamaları filan da vardır ama neyse girmeyelim bu konulara.
12 yıl önce kaybettik, şarkılarını dinler olduk. Özledik, duygulandık ama her zaman saygıyla andık.. Bu ülkede iyi bir şeyler yapan insan sayısı o kadar az ki, kıymetini bilelim iyi şeyler yapanların, mesela Barış Manço'nun. Saygıyla anmak, öldüğü(bedenen) gün aslında ölmediğini, klasikleşmiş olsa da kalbimizde yaşadığını düşünelim, söyleyelim, imkanı olan varsa haykırsın tabii..

Bizler Abdi İpekçi'yi de anıyoruz, Barış Manço'yu da anıyoruz. Fikirler, düşünceler, şarkılar , türküler ölmez. Bedenlerimiz doğaya karışsa, kaybolsa doğa da, isimlerimiz, yaptıklarımız -iyi ya da kötü- yaşayacaklar. İyi şeyler yapalım, gidenlerin yerlerini dolduralım ya da en azından doldurmaya çalışalım. Önce kendimizden ve çevremizden başlayalım, sonra şehir, ülke ve en son dünyayı daha yaşanılabilir bir yer yapmak için çaba sarf edelim. Olur ya da olmaz mesele bizim uğraşımızdır. Belki biz bir şeyler yaparsak bizden sonrakiler başarırlar dünya için, Barış Manço için ya da kaybettiğimiz çok değerli isimler için bir huzura erme sağlarız kendimizce...

Huzur içinde olun ve biliniz ki saygıyla anılıyorsunuz...



Not: Bir şarkısının videosunu eklemek istedim ama o kadar çok ve güzel şarkısı var ki, hangisini eklesem diğerine haksızlık olacaktı bu, onlarca şarkı ekleyemeyeceğim için herkes Barış ağabeyin en sevdiği şarkısını dinleyiversin, ne deyim gayrı.